بررسی امكان ایجاد مسیرهای پیاده و دوچرخه جهت كاهش حجم ترافیك درون شهری در محدوده شهرداری منطقه 11 تهران

نویسنده‌گان:

[ احمد اصغری ] - شهردار منطقه 11 تهران
[ سعید اكبری ] - دانشجوی كارشناسی ارشد معماری منظر دانشگاه شهید بهشتی تهران

خلاصه مقاله:

از قرنها پیش تعداد فراوان عابرین پیاده، مشخصه مراكز شهری بوده است. با این حال در طی سالهای اخیر حجم پیاده رودهای مراكز شهری به منظور تسهیل آمد و شد وسایط نقلیه موتوری روز به روز باریكتر شده، وپیاده روی را به خطرات گوناگون مواجه نموده اند. در چند دهه گذشتاه، اغلب شهرسازان و برنامه ریزان حمل و نقل درون شهری كشورها توسعه یافته، سفرهای درون شهری را با دیدگاه استفاده از اتومبیل برنامه ریزی و شبكه ارتباطی شهرها را بر اساس آن طراحی می كردند. این شیوه برنامه ریزی ، كشور ما را نیز تحخت تاثیر قرار داد، كه به روشنی عواقب آن را مشاهده می كنیم.
طراحی بناهای بی هویت، همراه با كاهش تعدادمغازه ها و فعالیتهای هم سطح خیابان، جذابیت خیابانهای مراكز شهری پیاده را تحت تاثیر قرار داده و وجود مسافت زیاد بین ساختمانها و مراكز فعالیتی ، پیاده روی را كم رونق كرده است. و در نهایت اینكه به دلیل به مخاطره افتادن امنیت فردی و پرهیز از حس تنهایی، مردم به پیاده روی در خخیابانهای مراكز شهری تمایل كمتری نشان میدهند.
اما در یكی از دو دهه اخیر، این دیدگاه برنامه ریزی تغییر یافت و به شیوه شهرسازی انسان گرای گذشته، گرایش پیدا كرد. در نتیجه این رویكرد به رسمیت شناختن سفرهای پیاده و دوچرخه به منزله یكی از سیستمهای حمل و نقل درون شهری و برنامه ریزی و طراحی مسیرهای پیاده و دوچرخه در شبكه ارتباطی شهرها بود. و بسیاری از طرح های تجدید توسعه مراكز شهری در صدد بنای مجدد پیاده رو ها در مراكز شهری خود بودند.
در واقع این شیوه سعی در كاهش حجم ترافیك و ترددهای درون شهری و جلوگیری از آلودگی های ناشی از آن در شهرهای بزرگ، مخصوصا هسته های مركزی و پر تراكم آنها بود. در این خصوص نیز، ضوابط و معیارهایی بر الساس ویژگیهای اقلیمی ، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی هر منطقه ارائه شده است. همچنین برنامه ریزان معتقدند كه برای جذب مردم به مراكز شهری، فراهم ساختمان محیط پیاده روی ایمن، خوشایند و مطلوب ضروری است و دریافتند كه طراحی مراكز شهری باید بگونه ای باشد كه امر جابجایی را در مقایسه با نواحی هسته ای متراكم تسهیل نماید. بنابراین طرح های توسعه مسیرهای پیاده و دوچرخه منطقی به نظر می رسد.
در این مقاله به بررسی امكان ایجاد مسیرهای دوچرخه و پیاده بر اساس شرایط محلی و ویژگی های كالبدی - فضایی منطقه و همچنین درجهت كاهش حجم ترافیك درون شهری در محدوده شهرداری منطقه 11 تهران پرداخته شده است.

كلمات كلیدی:

مسیرهای پیاده ، مسیرهای دوچرخه، شهرسازی انسان گرا، حمل و نقل درون شهری ، ویژگی های كالبدی - فضایی

دریافت کل مقاله به صورت PDF