عنوان مقاله	افزايش قابليت پياده مداري، گامي به سوي شهري انساني تر
نشریه	هنرهاي زيبا پاييز 1385
نویسنده	معيني سيدمحمدمهدي
حجم فایل	760 کیلو بایت
دریافت مقاله

 فضاي شهري، خيابان، قابليت پياده مداري، طرح جامع عابر پياده، عابر پياده

 شهرها در گذشته از قابليت پياده مداري بالايي برخوردار بوده و پياده روي به عنوان اصلي ترين الگوي جابجايي مردم در داخل كانون هاي زيستي به دليل كم هزينه بودن يا در دسترس بودن آسان براي كليه اقشار جامعه به شمار مي رفت كه به دنبال انقلاب صنعتي و سلطه اتومبيل در شهرها موضوع عابر پياده به فراموشي سپرده شد. به دنبال آلودگي هوا،‌ سياست كاهش استفاده از وسايل نقليه شخصي و كاهش سوخت فسيلي، رويكرد برنامه ريزي شهري در چند دهه اخير در جهت احياي مقوله امكان افزايش قابليت پياده مداري در شهرها شكل گرفت.مقاله حاضر كه حاصل مروري بر ادبيات مرتبط رساله تحقيق دكتراي نگارنده مي باشد با هدف بررسي و شناخت بيشتر موضوع افزايش قابليت پياده مداري در شهرها با استفاده از تجارب جهاني بوده كه ضمن معرفي متدلوژي تحقيق، جايگاه عملكردي خيابان به عنوان عنصر بارز فضاي شهري، به طرح ديدگاه هاي مختلف در ارتباط با چگونگي استفاده از خيابان در جهان مي پردازد و در اين رهگذر به طور خلاصه معيارهاي موثر در جهت افزايش قابليت پياده مداري كه در اسناد طرح جامع پياده، در چهارده شهر دنيا در اروپا و آمريكا آمده است، اشاره دارد و ضمن دسته بندي اين معيارها، شاخص هاي بي شماري را براي ارزيابي قابليت پياده مداري در شهر پيشنهاد مي نمايد تا امكان حضور هر چه بيشتر مردم در فضاي شهري را فراهم آورد.