عنوان مقاله	مصرف سيگار و ابتلا به سل ريوي بيمارستان امام، 83-1382
نشریه	مجله دانشكده پزشكي 1384
نویسنده	رسولي نژاد مهرناز،فرازي علي اصغر،حاجي عبدالباقي محبوبه
حجم فایل	239 کیلو بایت
دریافت مقاله

 سل ريه، سيگار كشيدن، همراهي

 مقدمه: استعمال سيگار و سل دو پاندمي قرن حاضر و معضل سلامتي و بهداشت در دنياي امروز بويژه كشورهاي در حال توسعه مي‌ باشند. مطالعات نشان داده كه شيوع سل ريوي در مردان بالغ بيشتر از زنان بالغ مي باشد. اين اختلاف مي تواند ناشي از تفاوت هاي بيولوژيك و يا رفتاري اين دو جنس باشد. يكي از اين رفتارها سيگار كشيدن است كه در مردان شايعتر است. بنابراين امكان وجود همراهي و ارتباط معني دار بين مصرف سيگار و ابتلا به سل ريوي وجود دارد. هدف از اين مطالعه بررسي تاثير مصرف سيگار به عنوان يك فاكتور خطر مستقل در ابتلا به سل ريوي بالغين مي باشد.مواد و روش ها: اين مطالعه مقايسه 77 نفر مرد در سنين 21-50 سالگي مبتلا به سل ريوي اسمير مثبت با 154 بيمار مرد بستري غير سلي كه از نظر سن و وضعيت اقتصادي - اجتماعي همسان شده و از تاريخ تير ماه 82 لغايت شهريور ماه 83 در اين مطالعه وارد شده اند، مي باشد تمام افراد از بخش هاي مختلف بيمارستان امام و از بين بيماراني كه فاقد نقص ايمني و اعتياد تزريقي و Human immunodeficiency virus (HIV) منفي و بدون ديابت شيرين بوده كه بر اساس ساير معيارهاي ورود و يا خروج از مطالعه انتخاب شده اند تا ميزان تورش در اين مطالعه كاهش يابد. اطلاعات حاصله براساس مصاحبه و تكميل پرسشنامه بدست آمده و در نهايت آناليزهاي تك متغيره و چند متغيره براساس محاسبه درصد و نسبت شانس خام و مجذور كاي و روش مانتل هنزل و رگرسيون لجستيك شرطي (Conditional regression (CLR) مورد تحليل قرار گرفت.يافته ها: حاصله براساس آناليز تك متغيره نشان مي دهد كه كشيدن سيگار به تنهايي در زمان مطالعه (OR= 2.281, P=0.004) و سن شروع سيگار كشيدن OR=2.951, P=0.010) تا(OR=3.463 P=0.001  و طول مدت مصرف سيگاري (P=0.043 و OR=2.23 تا P=0.018 و OR=2.361 ) و تعداد نخ مصرفي روزانه (P=0.003 و OR=3.632 تا P=0.001 و OR=5.397 ) به طور معني دار همراهي با ابتلا بيشتر سل ريوي داشته اند و در آناليزهاي چند متغيره كه با رگرسيون لجستيك شرطي (CLR) به منظور حذف اثر ساير متغيرهاي مورد مطالعه و شفاف تر كردن نقش متغير اصلي انجام شد. سيگار كشيدن به هر ميزان و هر مدت در زمان انجام اين مطالعه سبب افزايش ريسك ابتلا به سل ريوي مي شود ( P=0.009 و OR=2.172) در اين آناليز سن شروع سيگار كشيدن (P=0.001 و OR=9.296 تا P0.0001 و OR=14.322) و مقدار نخ مصرفي روزانه (P=0.008 و OR= 5.15 تا P=0.031 و OR=8.54) به طور معني دار سبب افزايش ريسك ابتلا به سل ريوي مي شوند.نتيجه گيري و توصيه ها: نتيجه اين مطالعه نشان مي دهد كه سيگار كشيدن يك فاكتور خطر مستقل براي ابتلا به سل ريوي بوده و يك همراهي مشخص بين اين دو مشكل وجود دارد. لذا بكارگيري روشهاي موثر براي كاستن مصرف سيگار در جامعه قطعا در كاهش ميزان بروز و ميزان شيوع سل ريوي موثر خواهد بود و قطع مصرف سيگار و توصيه و تاكيد به آن بايستي مورد توجه تمام سطوح ارايه دهندگان خدمات بهداشتي و درماني قرار گيرد.