عنوان مقاله	عمل جراحي در سندروم تونل كارپ: مقايسه بيماران ديابتي و غير ديابتي بيمارستان امام، 83-1380
نشریه	مجله دانشكده پزشكي 1384
نویسنده	فرزان محمود،گيتي محمدرضا،تحريريان محمدعلي
حجم فایل	290 کیلو بایت
دریافت مقاله

 سندرم تونل كارپ، ديابت، درمان جراحي، الكترودياگتوز

 مقدمه: سندرم تونل کارپ (CTS) يک از شايع ترين انواع اختلال فشارنده عصبي محسوب مي شود. در رابطه با درمان جراحي اين بيماري گزارشاتي مبني بر عدم کسب نتيجه مطلوب در گروه بيماران ديابتي وجود دارد. هدف از اين مطالعه بررسي پيامد عمل جراحي رهاسازي کانال کارپ (CTR) در دو گروه بيماران ديابتي و غير ديابتي و مقايسه آن دو مي باشد.مواد و روشها: در اين مطالعه 40 بيمار (12 بيمار ديابتي و 28 بيمار غير ديابتي) که 10 مورد آنان هر دو دست به سندروم تونل کارپ مبتلا بوده و تحت عمل جراحي قرار گرفتند وارد شدند. اطلاعات بيماران مبني بر شدت علايم و سابقه ابتلا به بيماري بهمراه مشخصات الكترودياگنوز آنان در پرونده ثبت شد. پس از انجام عمل به فاصله يك و شش ماه بيماران مجددا ارزيابي و نتايج بدست آمده با قبل از انجام عمل جراحي و بين دو گروه بيماران ديابتي و غير ديابتي مورد مقاسه قرار گرفت.يافته ها: نتايج بدست آمده نشان داد که پس از گذشت شش ماه در هر گروه شدت علايم و يافته هاي الکترودياگنوز بهبود يافته است. ميزان بهبودي در رابطه با شدت علايم و تاخير ديستال عصب مديان median nerve distal latency نسبت به قبل از عمل جراحي از لحاظ آماري معني دار بوده است (P<0.05)، با اين وجود در مورد سرعت هدايت عصبي در هر دو گروه افزايش غير معني داري بدست آمد (P>0.05).نتيجه گيري و توصيه ها: يافته هاي اين مساله را مطرح کرد که سندرم تونل کارپ در بيماران ديابتي نه تنها به عوامل آناتوميک خارجي ارتباط دارد بلکه وابسته به عوامل داخلي چون علل متابوليک و عروقي نيز مي باشد و درمان علاوه بر رفع عوامل آناتوميک بايد اصلاح اين عوامل داخلي نيز در برگيرد. با اين وجود انجام عمل جراحي در اين گروه از بيماران جهت بهبود نسبي علايم و جلوگيري از پيشرفت بيماري توصيه مي شود.