عنوان مقاله	تاثير افزودن نئوستيگمن به ليدوكائين در بي حسي ناحيه اي داخل وريدي (IVRA) بر طول مدت بي حسي و بي حركتي و نياز به ضد درد پس از اعمال جراحي اندام فو
نشریه	مجله دانشكده پزشكي 1384
نویسنده	سلطاني محمدي سوسن،زارع علي اكبر،مهرآيين افلاطون
حجم فایل	198 کیلو بایت
دریافت مقاله

 مقدمه : بعضي مطالعات نشان داده شده اند که تزريق نئوستيگمين به عنوان يک بازدارنده آنزيم استيل کولين استراز داراي اثرات بيحس کنندگي است. هدف از اجراي اين مطالعه بررسي تاثير افزودن نئوستيگمين به ليدوکائين در بي حسي ناحيه اي داخل وريدي (IVRA) بر طول مدت بي حسي و بي حرکتي و نياز به ضد درد پس از اعمال جراحي اندام فوقاني مي باشد.مواد و روشها: در يک کارآزمايي باليني دو سور کور تصادفي با کنترل دارو نما، 72 بيمار به وضعيت فيزيکي معادل 1 ASA و 2 که براي عمل جراحي اندام فوقاني در بيمارستان دکتر شريعتي طي سالهاي 1382-83 ، در نظر گرفته شده بودند، به صورت تصادفي براي دريافت بيحسي داخل وريدي ناحيه اي به دو گروه تقسيم شدند. گروه شاهد يک ميلي ليتر نرمال سالين همراه با 4mg/Kg ليدوکائين دريافت مي کردند. گروه مورد نيز يک ميلي ليتر نئوستيگمين معادل 0.5 ميلي گرم همراه با 4mg/Kg ليدوکائين دريافت مي کردند. در هر گروه حجم به 40 ميلي ليتر رسانده مي شد. آغاز و برگشت بلوک حسي و حرکتي، کيفيت بيهوشي از نظر متخصص بيهوشي و کيفيت محل عمل از نظر متخصص جراحي مورد بررسي قرار گرفت. ضربان قلب، فشار متوسط شرياني و درصد اشباع اکسيژن خون شرياني قبل از بکار بردن تورنيکه و در دقايق 5، 10، 15، 20 و 40 و پس از خالي کردن تورنيکه و زمان اولين نياز به مخدر نيز مورد بررسي قرار گرفت.يافته ها: در گروه نئوستيگمين آغاز بلوک حسي و حرکتي سريعتر و بازگشت آنها نيز ديرتر بود (P=0.001). کيفيت بيهوشي و کيفيت محل عمل، ضربان قلب، فشار متوسط شرياني و درصد اشباع اکسيژن خون شرياني در تمام زمانهاي اندازه گيري شده اختلاف معني داري بين دو گروه نداشت (P>0.05). همچنين زمان اولين نياز به مخدر در گروه نئوستيگمن طولاني تر بود (p=0.001).نتيجه گيري و توصيه ها: افزودن نئوستيگمن به ليدوکائين در بي حسي منطقه اي وريدي زمان شروع بلوک حسي و حرکتي را کاهش داده و زمان بازگشت بلوک حسي و حرکتي و زمان اولين نياز به مخدر را افزايش مي دهد.