عنوان مقاله	هم ابتلايي اختلال وسواسي – جبري در دوره هاي مانيا و بهبودي بيماران دوقطبي
نشریه	مجله دانشكده پزشكي 1384
نویسنده	شعباني امير،عطايي مينا،پناغي ليلي
حجم فایل	225 کیلو بایت
دریافت مقاله

 مقدمه: گزارش هايي از بهبودي علايم وسواسي - جبري در دوره هاي مانياي اختلال دوقطبي و بازگشت اين علايم با با بهبودي مانيا وجود دارد. ولي تا کنون مقايسه اي بين ميزان علايم ياد شده در دوره هاي مانيا و بهبودي بيماران دوقطبي انجام نشده است. اين پژوهش با هدف انجام چنين مقايسه اي به انجام گرديد.مواد و روشها: در يک تحقيق مقطعي، تعداد 60 بيمار مبتلا به اختلال دو قطبي نوع يک (بر اساس ملاک هاي تشخيصي DSM-IV) در دو گروه 30 نفره مورد ارزيابي قرار گرفتند. افراد گروه اول در دوره مانيا و افرارد گروه دوم در دوره بهبودي بودند. براي ارزيابي شدت علايم وسواسي – جبري از مقياس وسواسي جبري ييل – براون (Y-BOCS) استفاده شد و با کمک نقطه برش همين مقياس، مورد اختلال وسواسي – جبري (OCD) تعيين گرديد. از مقياس سنجش مانياي يانگ (YMRS) براي تعيين شدت علايم مانيا در گروه اول و از YMRS و مقياس سنجش افسردگي هاميلتون (HRSD) براي نشان دادن وضعيت خلقي عادي در گروه دوم بهره گرفته شد. اطلاعات به دست آمده با روش هاي آماري توصيفي و تحليلي ارزيابي گرديد.يافته ها: در گروه هاي اول و دوم ميانگين نمرات Y-BOCS به ترتيب 5.9 (انحراف معيار 8.92) و 7.9 ( انحراف معيار 8.53) و ميزان ابتلا به OCD به ترتيب %13.3 و %16.7 بود که بر پايه آزمون هاي t و کاي دو تفاوت معني دار آماري نداشتند. ارتباط شدت علايم مانيا و علايم وسواسي – جبري نيز بر پايه آزمون همبستگي پيرسون معني دار نبود.نتيجه گيري و توصيه ها: به ا ين ترتيب، يافته هاي پژوهش هاي پيشين مبني بر تخفيف علايم وسواسي – جبري در دوره هاي مانيا، تاييد نمي شود  و انجام مطالعه اي طولي و کنترل شده براي بررسي بيشتر اين فرضيه پيشنهاد مي گردد.