عنوان مقاله	بررسي زمانبندي و سطح فعاليت عضلات ستون فقرات كمري و كمربندي لگني به دنبال بارگذاري در حالت تعادلي استاتيك در وضعيت ايستاده بر روي سطوح اتكا
نشریه	مجله دانشكده پزشكي 1384
نویسنده	كلباسي گيتا,طالبيان مقدم سعيد,ابراهيمي تكامجاني اسماعيل,عليايي غلام رضا,معروفي نادر,جلايي شهره
حجم فایل	700 کیلو بایت
دریافت مقاله

 باتوجه به بي ثباتي ذاتي ستون فقرات و نقش برجسته عضلات در تامين ثبات آن و جلوگيري از صدمات و عوارض حاصله و نظر به اهميت مطالعه الگوي فعاليت عضلات ستون فقرات كمري و كمربند لگني در افراد سالم (بدون علامت)، جهت مقابله با انواع اغتشاشات اعمال شده بر بدن در شرايط مختلف محيطي به عنوان مبناي مطالعات باليني اين تحقيق در اين تحقيق، 20 فرد سالم مونث از دانشجويان دانشكده هاي علوم توانبخشي دانشگاه هاي علوم پزشكي تهران و ايران صورت گرفت. هدف از انجام اين تحقيق، بررسي نحوه فعاليت عضلات مختلف در هريك از آزمون بارگذاري و نيز بررسي نحوه فعاليت هريك از عضلات در آزمون هاي مختلف بارگذاري در وضعيت ايستاده بر روي سطوح اتكا مختلف بود. مواد و روش ها: در اين بررسي گروه سني (30-18) سال مورد مطالعه قرار گرفتند. در اين مطالعه در حالت تعادلي استاتيك در وضعيت ايستاده بر روي سطوح اتكا مختلف (سطح خنثي، شيب مثبت، شيب منفي)، باري معادل 7% وزن كل بدن از طريق اندام هاي فوقاني بر افراد نمونه اعمال مي گرديد و با ثبت سطحي فعاليت الكتريكي عضلات دلتوييد، گلوتئوس ماگزيموس، مايل داخلي و پارااسپاينال كمري، زمان شروع فعاليت (Onset Time) ، سطح فعاليت (شاخصRMS) و مدت زمان فعاليت (Duration) محاسبه گرديد. يافته ها: نتايج تحقيق نشان داد كه در آزمون هاي بارگذاري در وضعيت ايستاده بر روي سطوح اتكا مختلف جبران گشتاور فلكسوري حاصل از اعمال اغتشاش از سمت قدام، ابتدا عضلات خلف تنه (آگونيست ها) فعال مي شوند (Switch-on) وپس از آن عضلات قدام تنه (آنتاگونيست ها) جهت جبران نيروهاي واكنشي حاصل از فعاليت عضلات آگونيست، فعال مي گردند. در كليه آزمون هاي بارگذاري عضله مايل داخلي شكم با وجود ايفاي نقش آنتاگونيستي، بيشترين سطح فعاليت را داشت و در آن هرگز، كاهش فعاليت (Shut-off) مشاهده نگرديد. اين امر مي تواند دال بر نقش عضله مايل داخل شكم به عنوان يكي از ثبات دهنده هاي اصلي تنه باشد. نتيجه گيري و توصيه ها: از آنجايي كه نوع سطح اتكا بر روي زمان شروع فعاليت هريك از عضلات و سطح و مدت زمان فعاليت آنها در آزمون هاي مختلف تاثيري نداشت مي توان نتيجه گرفت كه احتمالا فعال شدن گيرنده هاي حس عمقي نواحي تنه و ستون فقرات در اثر اغتشاشات خارجي، تنها مسوول راه اندازي (Triggering) پاسخ هاي پاسچرال هستند و در تعيين نحوه فعاليت عضلات يعني زمانبندي (Timing) و ميزان بزرگي پاسخ (Scaling) نقشي ندارند.