عنوان مقاله	بررسي تغييرات استراتژي كنترل حركت به دنبال افزايش سرعت راه رفتن
نشریه	مجله دانشكده پزشكي 1383
نویسنده	طالبيان سعيد،عليايي غلام رضا،باقري حسين،هاديان محمدرضا
حجم فایل	288 کیلو بایت
دریافت مقاله

 مقدمه: ارزيابي كنترل حركت و بررسي ويژگيهاي آن در جهت تشخيص بيماري هاي عصبي عضلاني يكي از جديدترين روشهاي الكترونوروفيزيولوژي باليني است كه براساس تغييرات رفتار پاسخ هاي الكتروميوگرافي و رفلكسهاي شناخته شده در اين خصوص مي باشد. ارزيابي كنترل حركتي با استفاده از الكتروميوگرافي ميتواند شناخت جديدي در به كار گيري از آن در تشخيص هاي كلينيكي و يا ارزيابيهاي رفتاري بدهد. بر اين اساس مي توان با كمك الكتروميوگرافي و ثبت سطحي از عضلات مورد نظر يكي از كامل ترين جنبه هاي كنترل حركت يعني راه رفتن با گيت (Gait) را ارزيابي نمود. در اين تحقيق به كار گيري روش ارزيابي كمي طيف فركانس الكتروميوگرافي جهت بررسي تغييرات استراتژي كنترل حركت مورد ارزيابي قرار گرفته است.مواد و روشها: تعداد بيست و پنج فرد سالم (15 زن و 10 مرد) در محدوده سني 20 تا 30 سال در اين تحقيق شركت كردند و جهت راه رفتن بر روي تردميل قرار گرفته و بدون كفش، با سه سرعت عادي (80 متر در دقيقه)، كند (40 متر در دقيقه) و تند (120 متر در دقيقه) پس از نصب الكترودهاي سطحي ثبات بر روي عضلات تيباليس آنتريور و كاستروكنميوس به طور تصادفي شروع به راه رفتن كردند.يافته ها: با افزايش سرعت راه رفتن، ‌ميانگين و ميانه طيف فركانس فعاليت عضله گاستروكنميوس كاهش مي يابد، در حاليكه برعكس فركانس به كار گيري واحدهاي حركتي از سرح سگمنتال نخاعي افزايش معني داري را نشان مي دهد. (P<0.05) عضله تيبياليس آنتريور در دو نوع انقباض كانسنتريك در مراحل Mid Swing , Initial Swing و اكسنتريك در انتهاي Stance در سه سرعت مختلف مورد ارزيابي قرار گرفت. مقايسه فركانس ميانه فعاليت عضلاني، كاهش نسبي را در فركانس انقباض كانسنتريك (con.) نشان داد، در حاليكه افزايش ميانه فركانس در نوع انقباض اكسنتريك عضله (Ecc.) با افزايش سرعت اتفاق مي افتد. نرخ آتش واحدهاي حركتي عضله تيبياليس آنتريور نيز با افزايش سرعت افزايش مي يابد. (p<0.05) در انقباض اكسنتريك تغيير قابل ملاحظه اي در افزايش يا كاهش فعاليت واحدهاي حركتي ديده نمي شود. هم زمان با افزايش سرعت در مرحله تند مقادير IAV,ARV, RMS افزايش معني داري را دارند. (P<0.05)  بررسي تخمين قدرت عضلاني براساس حداكثر قدرت انقباضي عضلات فوق به صورت ايزومتريك نشان داد كه به دنبال افزايش سرعت در مقايسه با سرعت متوسط نيروي عضلاني افزايش مي يابد و فرد مجبور به بكار گيري بيشتر فيبرهاي عضلاني است، و اين در حالي است كه در سرعت كند نيز در مقايسه با سرعت معمول مقادير فوق افزايش مختصري مي يابند. (p<0.05). نتيجه گيري و توصيه ها: مكانيزم كنترل حركت با ثابت بودن نسبي محيط (Environment) و تكليف حركتي (Task) در سطح تغييرات فردي (Individual) از يك الگوي ثابت تبعيت مي كند و براساس زمان و فاكتورهاي بيومكانيكي تغييراتي را در رفتار حركتي ارائه مي دهد. به طوريكه افزايش Firing Rate در جهت توليد نيروي بيشتر همراه با افزايش فركانس انقباضي عضله نمي باشد و شناخت حركتي فرد از نوع وظيفه خواسته شده تعيين كننده به كار گيري و احدهاي فعال حركتي است.