عنوان مقاله	پايداري تشخيصي در گروهي از بيماران با اولين اپيزود پسيكوتيك در يك پيگيري يك ساله
نشریه	مجله دانشكده پزشكي 1383
نویسنده	اميني همايون،اميد عباس،شريفي ونداد،علاقبندراد جواد،داوري آشتياني رزيتا،مومني فرزاد،اميني پور زهرا
حجم فایل	278 کیلو بایت
دریافت مقاله

 مقدمه: پايداري تشخيصي به ميزان پايدار ماندن تشخيص در پيگيري بيماران گفته ميشود، و هر چه اين پايداري بالاتر باشد احتمال اينكه نمايانگر پسيكوپاتولوژي و پاتوفيزيولوژي بيماري باشد بيشتر است. هدف از اين مطالعه ارزيابي پايداري تشخيصي يك ساله در سيستم هاي تشخيصي ICD-10,DSM-IV در گروه از بيماران دچار اولين اپيزودپسيكوتيك در يك كشور در حال توسعه ميباشد. مواد و روشها: در اين مطالعه در ابتدا 61 بيمار كه در يك دوره سي و پنج ماهه به بيمارستان روزبه مراجعه كرده و دچار اولين اپيزود پسيكوز بودند و بيماري آنها مربوط به سوء‌ مصرف مواد و يا اختلالات ارگانيك نبود، مشخص گرديدند. بيماران در بدو بستري،‌ در هنگام ترخيص و در ماه هاي 3، 6، 12 مورد ارزيابي قرار گرفتند و تشخيص آنها براساس اطلاعات موجود، ‌توسط 2 روان پزشك براساس معيارهاي ICD10,DSM-IV به صورت توافقي گذاشته شد. پايداري تشخيصي براساس همخواني بين تشخيص در هنگام ترخيص بيماران و تشخيص پس از 12 ماه پيگيري تعيين گرديد. يافته ها: 47بيمار 77% (از كل نمونه) كل دوره مطالعه را كامل كردند،‌ اختلالات خلقي و اسكيزوفرني، در هر دو سيستم پايداري بالايي داشتند، علاوه بر آنها تشخيص تمام بيماران دچارا Brief psychotic disorder و Acute and transient psychotic disorder پايدار باقي ماند. تنها تشخيص ناپايدار اختلال اسكيزوفرنيفرم بود.نتيجه گيري و توصيه ها: اختلالات پسيكوتيك خلقي و اسكيزوفرني، همانند مطالعات قبلي، تشخيص هاي پايداري بودند وليكن برخلاف مطالعات قبلي پسيكوزهاي كوتاه مدت نيز پايدار بودند كه ميتواند نمايانگر سير خوشخيم و validity اين گروه از اختلالات پسيكوتيك در كشورهاي در حال توسعه باشد.