|
بررسي پاسخ تكثيري لنفوسيتهاي T برعليه عصاره فوليكول مو در افراد سالم و مبتلا به آلوپشيا آره آتا |
|
|
|
نوشته شده توسط همکلاسی
|
|
عنوان مقاله |
بررسي پاسخ تكثيري لنفوسيتهاي T برعليه عصاره فوليكول مو در افراد سالم و مبتلا به آلوپشيا آره آتا |
|
نشریه
|
مجله دانشكده پزشكي 1383 |
|
نویسنده
|
صالحي نوده عليرضا،موذني سيدمحمد،منصوري پروين |
|
حجم
فایل
|
734
کیلو بایت |
|
دریافت مقاله
|
|
کلمات کلیدی :
چکیده مقاله :
آلوپشيا آره آتا يك بيماري التهابي مزمن و شايع مو و ناخن هاست كه در برخي از موارد منجر به ناتواني رشد و ريزش موها مي گردد. تاكنون عوامل متعددي ازجمله عوامل ژنتيكي، خود ايمني، آتوپي، استرس و ... به عنوان موثر در ابتلا و شدت بيماري شناخته شده اند. با اين وجود علت اصلي ابتلاي افراد به اين بيماري هنوز به طور دقيق شناسايي نشده است. دلايل متعددي نظير وجود اتوآنتي باديها برعليه آنتي ژنهاي فوليكول مو و همچنين ارتشاح سلول هاي صلاحيت سيستم ايمني در مناطق آسيب ديده از بيماري، باعث شده است تا اكثر محققين اين بيماري را در زمره بيماريهاي خود ايمني قرار دهند. در تحقيقي كه در گروه ايمني شناسي دانشگاه تربيت مدرس در ارتباط با نقش ايمني هومورال در پاتوژنز بيماري آلوپشيا آره آتا صورت گرفت شواهدي از وجود نئوآنتي ژنها در فوليكول موهاي مبتلا به دست آمد ليكن به دليل اينكه تحقيقات متعدد انجام شده حاكي از اهميت بيشتر بازوي سلولي سيستم ايمني در پاتوژنز آلوپشيا آره آتا مي باشد بر آن شديم تا با به كارگيري تست LTT به جستجو و اثبات نئوآنتي ژنها در فوليكول موهاي مبتلا بپردازيم.مواد و روشها: به اين منظور تعيين پاسخ تكثيري لنفوسيت هاي خون محيطي در دو گروه بيمار و سالم به طور مجزا برعليه عصاره فوليكولي افراد سالم و بيمار قرار گرفت.يافته ها: نتايج حاصله نشان دهنده عدم وجود اختلاف معني دار در پاسخ تكثيري لنفوسيت هاي خون محيطي افراد سالم و مبتلا به آلوپشيا نسبت به عصاره فوليكولي مو سالم بود. اين پاسخ ها در عصاره فوليكولي موي مبتلا نيز تفاوت معني داري از خود نشان نداد (P=0.808). نتيجه گيري و توصيه ها: با توجه به دست آمده اگر چه نتوانستيم وجود نئو آنتي ژنها را در فوليكول موي مبتلا به آلوپشيا اثبات نمائيم. ليكن اين نتايج نمي تواند نقش نئوآنتي ژنها در پاتوژنز بيماري را به طور كامل رد كند زيرا در آزمايش LTT سلولهاي تكثير شونده از نوع خاطره اي بوده و احتمالا درصد اين سلولها در خون محيطي بسيار پائين مي باشد و پاسخ ايمني بيشتر به مناطق درگير همچون فوليكول هاي موي مبتلا محدود مي شود. لذا تفاوت در پاسخ تكثيري لنفوسيت هاي خون محيطي نمي تواند دقيقا بيانگر چگونگي پاسخ هاي ايمني در مناطق درگير باشد. روشن است اين مسئله نيازمند انجام تحقيقات بيشتر در اين زمينه است.
|