عنوان مقاله	بررسي ميزان تاثير حركت درماني بر توانائي هاي عملي بيماران آرتريت روماتوئيد بيمارستان شريعتي (1373-74)
نشریه	مجله دانشكده پزشكي 1381
نویسنده	خطيبي محمدرضا،شهرام فرهاد،حاجي زاده ابراهيم
حجم فایل	1363 کیلو بایت
دریافت مقاله

 مقدمه: آرتريت روماتوئيد يك بيماري التهابي مزمن و سيستميك است كه با درگيري و تغييرشكل پيشرونده قرينه مفاصل مشخص مي شود. اين بيماري مي تواند منجر به ناتواني هاي حركتي در مبتلايان گردد. هدف از اين پژوهش كه يك كارآزمايي باليني بصورت كنترل شده با شاهدهاي متوالي از نوع خود كنترل بوده و روي بيماران مراجعه كننده به درمانگاه مركز تحقيقات روماتولوژي بيمارستان شريعتي دانشگاه علوم پزشكي تهران در سال هاي 1373-74 انجام گرديده، تعيين ميزان تأثير حركت درماني بر توانائي هاي عملي مبتلايان به آرتريت روماتوئيد مي باشد. مواد و روشها: بدين منظور 40 بيمار مبتلا به آرتريت روماتوئيد با توجه به مشخصات نمونه و اهداف پژوهش انتخاب و بمدت 12 هفته مورد بررسي قرار گرفتند. سطح فعاليت عادي روزانه و دامنه حركتي مفاصل نمونه هاي پژوهش پس از انتخاب، در سه زمان آغاز پژوهش، قبل از ورزش ( 6 هفته بعد از مراجعه) و بعد از ورزش ( 6 هفته بعد از شروع ورزش ) اندازه گيري و اختلاف ميانگين آنها با روش paired T test مقايسه گرديد. جهت بررسي تفاوت آنها در گروههاي مختلف ( از نظر شغل، ميزان تحصيلات و غيره) از تستANOVA يكطرفه استفاده شد. جهت گردآوري اطلاعات از پرسشنامه و گونيامتر به عمل آمد.يافته ها: يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهد ميانگين فعاليت عادي روزانه نمونه هاي مورد پژوهش از 0.437±0.252 قبل از شروع ورزش به 6.69±3.06 بعد از ورزش افزايش يافت كه از نظر آماري اختلاف معني داري را نشان مي دهد (P<.0001) همچنين ميانگين دامنه حركتي مفاصل آنها نيز از 0.28±0.28 قبل از ورزش به 8±3.57 بعد از ورزش رسيد كه از نظر آماري ارزشمند بود (p<0.0001) . همچنين يافته ها نشان مي دهد كه متوسط زمان لازم جهت 15 قدم زدن بعد از ورزش، كاهش يافت(P<0.0001) . در حاليكه قدرت چنگ زدن در مقايسه با قبل از ورزش افزايش يافته و از 7±0.29 به 18.5±3.1 رسيد(P<0.0002) .در اين ميان جنس و شغل و محدوديت حركت در مفصل مچ پا با تأثير ورزش ارتباط معني داري را نشان مي دهند (P<0.05) . اما نحوه شروع و مدت زمان ابتلاء به بيماري، سن و ميزان تحصيلات افراد ارتباطي با تأثير حركت درماني نداشتند(P>0.05) .نتيجه گيري و توصيه ها: با توجه به اينكه فعاليت بيماري و بسياري از فاكتورهاي تأثير گذار به علت خود كنترلي بودن پژوهش ثابت بود، مي توان تغييرات فوق را ناشي از تأثير حركت درماني دانست، لذا شايد بتوان اضافه نمودن حركات درماني ساده بعد از كنترل فعاليت بيماري در بيماران RA را بعد از تأئيد در يك مطالعة كنترل شده توصيه نمود.