عنوان مقاله	وضعيت بيماران مظنون به سرخك و سرخك قطعي در جنوب تهران (سال 1378)
نشریه	مجله دانشكده پزشكي 1381
نویسنده	صادقي پور رودسري حميدرضا,ميرصدرايي آذين,عفت پناه محمد,سروي عباس
حجم فایل	1036 کیلو بایت
دریافت مقاله

 مقدمه: سرخک يکي از بيماريهاي مهم واگيردار است که به علت خطر مرگ و مير، عوارض جسمي و ذهني و احتمال همه گيري، همواره مورد نظر بوده است. با توجه به بار جهاني بيماري همواره جهت کنترل و ريشه کني سرخک اقدامات فراواني انجام شده است. در کشور ما مهمترين استراتژي جهت کنترل بيماري، واکسيناسيون مي باشد که به دنبال آن Surveillance يا مراقبت از سرخک نيز از اهميت خاصي برخوردار است. بيماريابي (فعال و غير فعال) و اقدامات کنترل صحيح و بدون تاخير در نواحي پرخطر، ما را در رسيدن به هدف کنترل سرخک ياري مي کند. مواد و روشها: مرکز بهداشت جنوب تهران با جمعيتي معادل 1375283 نفر که پنج منطقه شهرداري تهران شامل 17، 16، 11، 10 و 19 را تحت پوشش دارد، مهاجر پذير بوده و از نظر تراکم جمعيت، سوء تغذيه، فقر و ... در رديف مناطق پرخطر قرار دارد. بدين منظور بررسي مقطعي بر روي بيماران مظنون به سرخک تشخيص داده شده در سال 1378 در اين منطقه انجام شد. يافته ها: از 230 بيمار مظنون به سرخک، 147 بيمار با تائيد آزمايشگاهي مبتلا به سرخک قطعي شناخته شدند که از اين تعداد 121 نفر را مردان تشکيل مي دادند. بيشترين موارد ابتلا در گروه سني 24-20 سال (35.7 درصد) و اکثراً در منطقه 11 شهرداري تهران بوده است، علت اين امر وجود دو پادگان دانشکده افسري و حر در اين منطقه مي باشد که اکثريت بيماران مبتلا به سرخک قطعي را شامل مي شدند. متاسفانه اکثر بيماران سابقه نامشخصي از واکسيناسيون قبلي داشته اند. در مورد سابقه تماس در گروه مبتلا، 61.2 درصد تماس داشته اند. از نظر توزيع فصلي بيشترين موارد ابتلا به سرخک در فصل زمستان مشاهده شده است. نتيجه گيري و توصيه ها: آنچه که در اين تحقيق اهميت ويژه دارد، تغيير در سن ابتلا به سرخک است که نيازمند به تحقيقات بيشتر در اين زمينه مي باشد.