عنوان مقاله	پايداري شهري و نگرش هاي اكولوژيكي: ضرورت بستر سازي مشترك براي كاربرد نظريه ها
نشریه	محيط شناسي زمستان 1381
نویسنده	مثنوي محمدرضا
حجم فایل	26 کیلو بایت
دریافت مقاله

 توسعه پايدار، پايداري شهري، تئوري هاي زيست محيطي، اكوسنتريسم (طبيعت محوري)، تكنوسنتريسم (فن محوري)

 با شروع هزاره سوم، تخمين زده مي شود كه تقريبا نيمي از جمعيت جهان در مناطق شهري سكونت يافته باشند، يعني جاهايي كه بيشترين منابع را مصرف و بيشترين ضايعات و آلودگيها را توليد مي كنند. از سالهاي 1970 به بعد در مورد اينكه الگوهاي فعلي و رايج توسعه از يكسو، و رفتار و عملكرد انسان شهري از سوي ديگر، باعث بروز مشكلات زيست محيطي و اكولوژيك مانند افزايش گرماي زمين و گازهاي گلخانه اي، كاهش لايه اوزون، بارش بارانهاي اسيدي و دگرگونيهاي زيستي شده است يك توافق نظر كلي وجود دارد. به همين جهت كنفرانس ريو در سال 1992 با صدور قطعنامه زمين به اين نتيجه رسيد كه چنين الگوي توسعه اي در دراز مدت و بدون تغييرات اساسي، پايدار نخواهد ماند و تغييرات عمده و چرخش در جهت هاي فعلي بايد در جهت رسيدن به توسعه پايدار صورت بگيرد. در اين ميان نقش شهر و نواحي شهري به طور مستقيم و شهر سازي و ساخت فيزيكي آن به طور غير مستقيم و سهم آنها در ناپايداري موجود‌، به سرعت، توجه جدي محافل علمي و حكومتي و سياستگزاران را به خود جلب كرده است. توصيه ها بر اين است كه شهرها بايد به عنوان نقاط و كانونهاي اصلي براي حل مشكلات جهاني و دستيابي به توسعه پايدار مورد نظر و استفاده قرار گيرند. اما برخي ابهامها و جدلهاي تئوريك در مفهوم و چگونگي دستيابي به پایداري شهري وجود دارد. اين ابهامها و تضاهاي تئوريك مي توانند به عنوان خطر بالقوه و يا مانع اساسي در مسير تحقق توسعه پايدار عمل كنند.هدف اين تحقيق، در نتيجه، جستجوي ريشه هاي تئوري هاي زيست محيطي و شرايط اجتماعي اقتصادي كه نهايتا منجر به شكل گيري بينش توسعه پايدار گرديد مي باشد. جستجوي متون علمي و ادبيات تحقيق منجر به دريافت دو تئوري مسلط و عمده در فلسفه اكولوژيك تحت عنوانهاي: اكوسنتريسم (طبيعت محوري) و تكنوسنتريسم (فن محوري) شد. اين دو بينش در شكل گيري تئوري هاي بعدي شهرسازي تاثير زيادي داشته اند. اين تحقيق تلاش دارد تا ريشه هاي تئوري هاي معاصر شهر سازي را بر اساس بينش هاي زيست محيطي و در روشنايي زمينه هاي اجتماعي ـ اقتصادي آنها مورد ارزيابي قرار دهد تا بستر مناسبي براي درك بهتر و ارزشيابي و قضاوت آنها، هنگامي كه در حوزه هاي شهر سازي و برنامه ريزي هاي محيطي بكار گرفته مي شوند، را فراهم كرده باشد.